گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

        بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

                  گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

                             گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

                                         گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت

                                                    جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

                                                                رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

                                                                            بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست

 ..

شبی غمگین تر از شبهای فرهاد
به یاد لحظه های رفته بر باد

به یاد سروهای سبز و عاشق
نشستم گریه کردم تا شقایق

صدایم یک نیستان بی قراری
غروب و حسرت و چشم انتظاری

به یادت ای عزیز نازنینم!
شبی تنها و خاکستر نشینم

از آن آتش که شب را شعله ور کرد
چه بر جا مانده جز خاکستر سرد

شکفته یاد گل در گریه هایم
پر از حرفم اگر چه بی صدایم

به سوگت ای چراغ خانه ی دل
چو کولی می روم منزل به منزل

که تا شاید ز تو یابم نشانه
ز تو ای شاعر هر چه ترانه

تو را می پرسم از اندوه مهتاب
که می گرید به روی بستر آب

تمام چشم را من جستجویم
مگر یابم تو را در روبرویم

یه شعر عاشقونه

نمي ذارم تو رو از من بگيرن
 حتي تو عالم عكس و نقاشي
 روي پيشوني سر نوشتته
 تو بايد فقط مال خودم باشي
 نمي ذارم كه تو روبدزدنت
جاي تو فقط روي چشماي منه
توي فال من فقط اسم تو
 كسي كه چشاش مث تو روشنه
نمي ذارم اينهمه خاطرمون
پنهوني كنج يه خورجين بمونه
 قسمت طالع تو سفر بشه
 واسه من يه درد سنگين بمونه
 نمي ذارم اونا كه كم عاشقن
من و از خيال تو جدام كنن
نميذارم تو بري كه آدما
 همشون با سرزنش ، نگام كنن
 نمي ذارم توي خلوتت كسي
 بياد و با شادي با تو دس بده
اون بايد لذت اين دس دادنو
 به من و خاطره ي تو پس بده
 نمي ذارم كسي جز خودم يه روز
 با تو و با روياهات كنار بياد
 تازه از تولد تو حق داره
توي هر پس كوچه اي بهار بياد
 نمي ذارم كه نوازش كسي
 شب ناز مژه هاتو خواب كنه
 نمي ذارم خونه ي آرزومو
كسي با اومدنش ، خراب كنه
نمي ذارم يه غريبه با نگاش
 پادشاه دل بي ريات بشه
 من مي خوام خودم پرستشت كنم
 نمي ذارم كه كسي خدات بشه
نميذارم به بهونه ي كسي
 عشق و دنياي منو يادت بره
تو يه عمره  ديگه  زيباي مني
با يه دنيا اعتماد و خاطره
نمي ذارم تو رو صيدت بكنن
 نمي ذارم كه تو از پيشم بري
ولي توي سرنوشتم ، مي بينم
 تو نمي موني پيشم ، مسافري
نمي ذارم جاي من كسي شبا
بالاي سرت لالايي بخونه
 نمي ذارم دلي كه مال منه
پيش بيگانه امانت بمونه
 اين نذاشتن چه قدر خوبه ، ولي
 آخه من كه اختياري ندارم
 تصميما رو هميشه تو مي گيري
 من چه جوري مي تونم كه نذارم
 تازگي خيلي سفارش مي كني
مي گي كم كم ديگه وقت رفتنه
 زيبا جون تو، مي خواي از پيشم بري ؟
از تو ان قدر فقط سهم منه ؟
 نمي خواي جواب بدي من مي دونم
 داشتن زيبا يه كار ساده نيست
 مريمت شرايط و لياقتش
واسه ي يه مژتم آماده نيست
ترس رفتنت ديوونم مي كنه
ولي اين ديوونه كاره اي كه نيست
زيبا چش به رات مي مونم هميشه
تنها دل خوشيم اينه ، چاره اي نيست

  اگه تنها شدنم ای خدا یه قسمته

پس بزار تنها بمونم تنهائی یه نعمته

تو برو با روزگارت چی می شه خدا می دونه

به خاموشي رسيدم

 و كلمات شبيه دندان هاي شيري

 يكي ، يكي ، از دهانم ريختند

 سرنهاده بر بالش فراموشي

 قطره ، قطره ، شب تلخ را مكيدم

و پروانه هاي رنگي از خاكستري هايم گريختند

 عقربه هاي كبود و ماه كه در گودال تنهايي اش خزه بسته بود

 و زني كه ديگر زيبايي دست هايش را به ياد نمي آورد...

آدمك آخر دنياست بخند
آدمك مرگ همينجاست بخند

آن خــدايي كه بزرگش خوانـدي
به خدا مثل تو تنهاست بخنــــد

دستخطي كه تو را عاشق كرد
شوخي كاغذي ماست بخنــــد

فكـر كـن فكـر تو ارزشـمند اسـت
فكر كن گريه چه زيباست بخنــــد

صبح فردا به شبت نيست كه نيست
تازه انگار كه فرداست  بخنــــد

راسـتي آن چـه بـه يـادت داديـم
پر زدن نيست كه درجاست بخنــــد

آدمك نغمه آغاز نخوان  !!
به خدا آخر دنياست بخنــــد . . .